Και να που ήρθε η στιγμή να αποτυπωθεί και κάτι ευχάριστο εδώ μέσα.

Σήμερα έπιασα χώρο. Συγκεκριμένα απαίτησα αυτά που ξέρω ότι αξίζω.

“Έχω περάσει πολύ καιρό από τη ζωή μου να με μικραίνω και δεν θέλω να το ξανακάνω.”

Και ίσως αυτά να είναι τα όρια

Όρια που σέβονται την ολότητα μου και την ολότητα του ανθρώπου απέναντι μου.

Δεν θυμάμαι το συναίσθημα, αλλά φαντάζομαι πως κάπως έτσι πρέπει να είχα νιώσει όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα εκείνον τον δεκαπενταύγουστο στη Λήμνο.

Και κάπως έχω αρχίσει να πιστεύω πως ο Αύγουστος είναι ο μήνας που μου συμβαίνουν πράγματα όμορφα.

Κάτι έχει εκείνο το μαγικό 8, που φέρνει στον δρόμο μου καινούριες αρχές, έρωτα και λίγο γιασεμί. Σαν ένα αίσιο τέλος, μια ανάσα πριν αρχίσω να μετράω από την αρχή

Αφού για μένα η αρχή του χρόνου είναι ο Σεπτέμβρης.

Έτσι ο Αύγουστος που πέρασε μου έφερε εκείνον, για τον οποίο έχω το θράσος να μην έχω γράψει ακόμα κάτι καλό σε αυτό το παράδοξο ημερολόγιο.

Και είναι άδικο γι’ αυτόν, αφού φωτίζει λίγο τα σκοτάδια μου και η αγκαλιά του είναι σαν να τυλίγεσαι με την πιο πουπουλένια κουβέρτα, πλεγμένη από όνειρα και θαλασσιές ανατολές.

Εκείνος που κάνει την ζωή να μοιάζει με ταινία.

Μια απελπισμένα ρομαντική νουβέλα που έχει για soundtrack αυτοσχέδια ρομαντικά ποιηματάκια και άρωμα ανθισμένες κερασιάς.

Εκείνος που με βλέπει ίσως λίγο πιο σπουδαία απ’ ότι είμαι στην πραγματικότητα και έτσι μου δίνει την δυνατότητα να με κοιτάξω με άλλο μάτι.

Έκανα πολλές καινούριες αρχές μαζεμένες. Τη σχολή μου, τον χωρισμό μου (θα αναλυθεί σε άλλο κεφάλαιο), το ξανασμίξιμο με τον έρωτα, η γνωριμία μου με την μοναξιά και η επιλογή μου να με φροντίσω

Ίσως να μην τα έχω πάει τόσο χάλια όσο ισχυρίζομαι και ίσως φέτος να είναι πράγματι η χρονιά των αλλαγών.